یکی دوستان درباره وزن پرسید که آدمو یاد رياضی می اندازه و منم از ریاضی دلم خوش نیست
با این که رشتم ادبیّات بود(شُکر تموم شد)علاقه ی وافری به مبحث وزن ندارم ولی هرکای بایدی داره و منم مثل دیگران باید دربند بایدها باشم(چشم)از اون جا که خوشم نمیاد وارد این مقوله بشم یه شعر که 1 ماه پیش گفتم رو درج می کنم که بسته به وزن و درکتون می تونه آماتور یا حرفه ای و یا زننده یا خوشمزه باشه
موفّق باشید
بسته درها روی من بازش بکن با اون امید
مثل عیسی که نفس رو توی مرده ها دمید
من از این منظره ی واهی کمی خسته شدم
می بینم به لطف تو بهشت در بسته شدم
با سکوتم می شنوم صدای بادبادکمو
نمی دونم تو چی می گذرونم امّا شکّمو
یه تلنگر روی لیوان شکستم می زنم
گاهی با چشام دارم نم می زنم
شور و شیرین و چشیدم و تموم
همه رو می گم تکلّم تو گلوم
لبمو به در می دوزم تا بیای
ببینم پسندُ دمسازِچیای
از قدیما رسمه تنها بشینی
ولی همّه رو تو اینجا ببینی
نظرت به بعضی جاها میرسه
بعضیا میگن به ما نمی رسه
بعضیا خُمارِ دوسِت داشتنن
واسه نورت به چه کارا می زنن
یکی روی موکتش خوشحاله
یکیم رو مبله هاش بیحاله
یکی با نون و عدس می زنه دست
دیگری از سس و اینها خستست
تو پسندته یکی ناراحته
که چرا عُمرش اسیر ساعته
تو می دونی من کنارت شادم
حکمتت اینه که هستم آدم
مصطفی التجائی
دریافت یک شعر دیگه شاید بهتر کنار بیاید
برای دریافت کلیک
مثل عیسی که نفس رو توی مرده ها دمید
من از این منظره ی واهی کمی خسته شدم
می بینم به لطف تو بهشت در بسته شدم
با سکوتم می شنوم صدای بادبادکمو
نمی دونم تو چی می گذرونم امّا شکّمو
یه تلنگر روی لیوان شکستم می زنم
گاهی با چشام دارم نم می زنم
شور و شیرین و چشیدم و تموم
همه رو می گم تکلّم تو گلوم
لبمو به در می دوزم تا بیای
ببینم پسندُ دمسازِچیای
از قدیما رسمه تنها بشینی
ولی همّه رو تو اینجا ببینی
نظرت به بعضی جاها میرسه
بعضیا میگن به ما نمی رسه
بعضیا خُمارِ دوسِت داشتنن
واسه نورت به چه کارا می زنن
یکی روی موکتش خوشحاله
یکیم رو مبله هاش بیحاله
یکی با نون و عدس می زنه دست
دیگری از سس و اینها خستست
تو پسندته یکی ناراحته
که چرا عُمرش اسیر ساعته
تو می دونی من کنارت شادم
حکمتت اینه که هستم آدم
مصطفی التجائی
دریافت یک شعر دیگه شاید بهتر کنار بیاید
برای دریافت کلیک
